Nüfusunun yarısından çoğu zekatla geçinen şehirden yeni sesleniş:

İstanbul bir kampanya başlatabilir. Misal; diyebilir ki:

Zekatlar artık Erzurumspor için!

Erzurumspor kime ne ifade ediyor?

Daha önce yazmış ve altını da kalınca çizmiştik:

Erzurum, nüfusunun yarısı zekatla geçinen bir şehir!

Bu hakikat olanca çıplaklığıyla ortada dururken, şimdi yeni bir meseleyle karşı karşıyayız.

Erzurumspor FK, Süper Lig’e çıkmasına çıktı da, peki bu yeni serüvende kaynak nereden gelecek?

Ne yazık ki bu soruya, kulüp yöneticileri dahil kimse esaslı bir cevap veremiyor.

Veremiyor. Çünkü:

Ortada elle tutulur bir kaynak yok.

Erzurumspor gibi marka değeri yüksek olmayan takımlar, yalnızca maç yayınlarından elde edilen gelirlerle sürdürülebilir olamıyorlar.

Yani başka girdilerinizin de olması gerekiyor.

Nedir o girdiler?

Reklam, sponsorluk ve bağış…

Şimdi gelin işin bu cephesine hep birlikte bakalım.

Erzurumspor FK, bu üç alandan hangisinde adından söz ettiriyor?

Reklam, yok denilecek düzeyde…

Var, ama o reklamlar Süper Lig sıkletinde ağırlık getirmez. Daha büyük kurumsal reklam olmalı ki, bütçenize bir katkı sunsun.

Sponsorluk işi de hikaye…

Şu ana kadar şöyle esaslı bir sponsor Erzurumspor’un kapısını çalmadı. Kerhen çalanlar da, ya kamuoyu önünde söylediği rakamı ödemedi yahut da telefonlara çıkmadı!

Bağış noktasında vaziyet nedir?

Akmasa da damlayan bir musluk var. Yani büsbütün kesik değil.

Eskiden Erzurum dışındaki iş insanları, kapıları her çalındığında takıma dişe dokunur destek olurlardı. Öyle ki Erzurumspor, uzun yıllar bu bağışlar sayesinde ayakta durdu.

Köprülerin altından o kadar su geçmiş olmalı ki, eski çanlar bardak olmuş…

Eskiye oranla bugün ülke genelinde, daha çok hatırı sayılır ölçüde zengin olan hemşerimiz var.

Hele bazıları var ki, istese Erzurumspor FK’yı bünyesine alıp, bırakın Türkiye’yi Avrupa genelinde bile adından söz ettirebilir.

Lakin şimdiye kadar değil böyle bir talepte bulunan, asparagas haber olarak bile kimse çıkmadı.

Hoş kimseyi ifşa edecek değiliz de, şu kadarını söylemek zorundayız:

Kapısına gidilen kimi ultra zengin hemşerilerimizin, “…madem buraya kadar gelmişler, şunlara üç yüz beş yüz bin lira verin de gitsinler” dediklerini biliyoruz.

Erzurum adı, ne yazık ki kimi Erzurumlular için bir mana ifade etmiyor!

Hoş, futbola olan ilgisizliklerinden değil. Zamirinde başka şeyler var.

Kimilerinin şöyle şeyler söylediklerini duyduk.

“Biz Erzurum’a zekat veririz, Ramazan kolisi göndeririz bu kadar. Biz Erzurumspor’a ciddi bağış yaparsak birileri elde edilecek olan başarıyı bizim üzerimizden kazanmış olur. Bu durumda da Mehmet Sekmen dördüncü kez başkan seçilir.”

Düşünce sizin, plan sizin…

İş insanı olduğunuza göre, hesap kitap işinden iyi anlarsınız.

Ben size sadece şunu hatırlatacağım:

Sekmen siz ve bazılarına rağmen, aday olur ise eğer dördüncü kez de seçilir, beşinci kez de…

Erzurum seçmeni, Mehmet Sekmen’i sizin kriterlerinize göre değerlendirmiyor.

Hizmetlerine bakıyor, çabasına bakıyor…

Neyse…

Dönelim Erzurumspor…

Dünya genelinde olduğu gibi elbette ki ülkemizde de futbol artık bin endüstri…

Amatör duygular ve cami avlusunda toplanan bağışlarla yürütülecek bir sektör değil yani…

Dev bütçeler, uluslararası bağlantılar, gelir getirecek yatırımlar…

Erzurum bunların tamamından mahrum bir şehir…

Büyükşehir, daha doğrusu Mehmet Sekmen olmasaydı, Erzurumspor değil Süper Lig, korkarım ki amatör kümede olurdu ancak…

Futboldan anlamadığımı, ama önce Erzurumsporlu sonra da Fenerbahçeli olduğumu defaten yazmışımdır.

Buradan hareketle futbolu bilen arkadaşlarıma sordum.

“Nedir” dedim. “Bu işin hülasası?”

Canımı acıtan şu cevabı verdiler:

“Erzurumspor, Süper Lig başlamadan şayet en az sekiz iyi futbolcu transfer edemezse hali vahim olur.”

Anlamıyorum, fakat bir yandan da merak bu ya soruyorum:

“Pekii Erzurumspor’un, bu en az sekiz iyi futbolcuya alacak kudreti var mı?”

Yüzlerini ekşiterek konuştular:

“Yok, imkansız!”

Şu halde geriye yepyeni bir soru kaldı:

“Ne olacak?”

Şimdilik bütün diller ahraz…

Tezene ne çalarsa çalsın…

Bazı haller vardır ki…

Misal; pazara gelen mumların amaları zerre kadar ilgilendirmemesi gibi…

Farkındayım sizin de moraliniz bozuluyor, keyfiniz kaçıyor.

Cahit Sıdkı Tarancı o meşhur “Otuz Beş Yaş” şirinde diyor ki, “… insan bu yaşa gelince öğreniyor. Su boğar, ateş yakarmış.”

Bazı sualler vardır ki girdaptır, bazı sualler vardır ki nardır gibidir…

Meydanda öylece duruyor:

Ağır mı ağır bir yük…

Ahmet’e bakıyorum, zarif bir dal…

Görüyorum; o dal, bu ağır yükü taşıyamaz, kırılır.

Televizyon ekranlarından, “Erzurumspor için canımız bile feda olsun” diyenlerin yüzde yirmisi “… al benden de bu kadar” diyebilseydi eğer, bugün Erzurumspor uçuşa geçerdi.

“Sermaye el değiştirdi” diyorum ya ara kere…

Birileri bunu başka yerinden okuyor.

Ben, “Sermaye derken paranın yanı sıra: esasında üsluptan, mensubiyetten, hemşericilikten bahsediyorum.

Öfkeniz hemen maya olmasın.

Ağlayarak söylüyorum:

Erzurum tükenmişlik sarmalında…

Kafa kağıdında “Erzurumlu” yazan bir iş insanının ofisinde, Erzurum’a dair en küçük bir emare bulundurmaması sizce normal mi?

Sizi temin ederim ki, enseyi karartanlardan değilim.

İşim gereği hakikatleri de yazmakla mükellefim.

Erzurumspor FK, yeni sezona, transfer düzeyinde adam akıllı bir başlangıç yapamazsa…

Gerisini demeye kelamım kifayetsiz kalıyor.

Sümmani ne diyordu?

“Ya bir çift kanat ver, ya kuş eyle.”

Manzara-ı umumiye göre belli ki, Erzurumspor kuş olup uçamayacak…

Hiç olmazsa kırık da olsa kanatları olsun…

Bize, bizden olanlar gelsin…

Bize, bizdenmiş gibi görünen ama bizi sevmeyenler gelmesin…

Öyle ki canımız yanınca günün sonunda, tam da şairin dediğini terennüm ederiz:

“Yüzde ısrar etme doksan da yeter.”

Tut ki, Erzurumspor Süper Lig’de olmaz.

Kıyamet mi kopar?

Kıyamet kopmasına kopmaz da bir hakikat ortaya çıkar:

Kim kaç okka çekiyor?

Almanya’da bir Türk’le Alman arkadaş olmuşlar.

Gel zaman git zaman arkadaşlıkları ilerlemiş.

Bizim Türk, Hansa soruyor:

“Bu Almanya’nın hali ne olacak?”

Artık kaç bira içmişse…

Erzurumspor “ayık” hemşerilerini arıyor.